Deze blog gaat over het kind als jonge mantelzorger. Wanneer zorgt een kind en hoe kan de omgeving het kind ontzorgen? Een aantal maanden geleden werd ik door een onderwerp van een netwerkbijeenkomst geraakt. Het ging over mantelzorg en dan met name rondom ouderen. Hier stelde ik al de vraag en hoe is dat voor kinderen als ze mantelzorger zijn? Wie ondersteunt de kinderen en houd het kind in de gaten? Na de bijeenkomst bleven deze vragen steeds bij mij terug komen. Ik wilde hier een blog over schrijven en vooral over het kind en (mantel) zorg… en toch schoof ik dit steeds voor mij uit. Juist als moeder en kindercoach met ervaringen rondom dit thema, blijft het maar in mijn hoofd en houdt het mij bezig. Ik heb van dichtbij meegemaakt en ervaren wat ziekte en zorg binnen een gezin kan doen en veranderen. Er blijven maar vragen in mijn hoofd komen en met regelmaat zoek ik informatie op internet.
Welke invloed heeft het op een kind om te zorgen? En wat kan het netwerk betekenen?
Ik ben toch achter mijn toetsenbord gaan zitten en nu is de blog toch af…

Wassen, strijken, uit bed halen, opvrolijken en zorgen dat het eten op tafel staat…Niet meteen het eerste waar je aan denkt als kind. Toch weten we allemaal dat kinderen, ook op jonge leeftijd op verschillende manieren taakjes en verantwoordelijkheden krijgen binnen het gezin. Bijvoorbeeld tafel dekken, zelf brood smeren, de was zelf in de wasmand gooien, een huisdier verzorgen. En wanneer ze ouder worden het op orde en schoon houden van hun eigen kamer, verzorgen van een maaltijd enz. De meeste kinderen werken graag mee om het gezinsleven thuis draaiende te houden. Dit kan en mag ook gerust verwacht worden van een kind en hier zijn zelfs richtlijnen per leeftijdscategorie voor. Het gaat dan vooral om een gezamenlijke verantwoordelijkheid binnen een gezin.

Wat is dan een jonge (mantel)zorger?

Een kind dat langdurig en regelmatig voor iemand in de omgeving zorgt. Elke dag weer. Een kwart van alle kinderen in Nederland groeit op in een gezin met een familielid (een ouder, broertje of zusje) dat chronisch ziek of gehandicapt is of psychische problemen heeft. De aandacht gaat veelal uit naar dit familielid, waardoor de jonge mantelzorger onzichtbaar blijft. Deze jonge mantelzorgers leiden een leven vol verantwoordelijkheden, waar andere kinderen van hun leeftijd niet of nauwelijks mee te maken krijgen. Kinderen kunnen taken en zorgen op zich nemen, belangrijker is verantwoordelijkheden krijgen en nemen en zich vooral zorgen maken. In het hoofd is het kind bezig met wat er thuis aan de hand is, ze zien en horen veel, verhoudingen kunnen verschuiven, het kind denkt soms dat het geen aandacht mag vragen en wil het gezin ontzien.

Uit onderzoek blijkt dus dat 25% van alle kinderen te maken hebben met een situatie (met langdurige ziekte) waarin zorg een rol spelen. Het is goed als de omgeving om het kind heen, hier bewust van te zijn, deze kinderen zullen zich niet makkelijk melden en vragen geen aandacht voor zichzelf. Wij, als volwassen vinden het al lastig om een grens aan te geven, hoe is dat dan voor kinderen? Een kind is afhankelijk van ouders en het kind kan geen keus maken om te zeggen: ‘Ik kan niet voor jou zorgen’.

Het netwerk van een kind.

Het ondersteunend netwerk bestaat uit mensen in de omgeving (eventueel hulpverleners) om het kind en heeft een belangrijke rol. De juf, de buurvrouw, de sporttrainer kunnen het verschil maken door er te zijn en kind serieus nemen. Je kunt het kind een plek geven waar het vragen kan stellen, een luisterend oor bieden en rekening houden met de situatie. Kinderen krijgen graag erkenning en waardering van de zorg, die het kind heeft voor de langdurig zieke ouder heeft. En creëer vooral tijd voor het kind zelf of juist met iemand uit het gezin een eigen moment om de aandacht te verleggen.

Is het bekend dat een kind een chronisch lichamelijke zieke ouder heeft of hebt u dat vermoeden? Besef dan dat deze kinderen behoeften hebben aan:

• informatie over de diagnose van het familielid
• informatie over hoe om te gaan met het familielid
• praten over de sfeer thuis, boosheid en frustraties met ouders en naaste vrienden
• praten met iemand over hoe het is om een langdurig zieke familielid te hebben
• iemand die (liefst in een gezinsgesprek) langs komt om met het gezin te praten over de situatie en hoe het met iedereen gaat.
• duidelijkheid over de grenzen van mantelzorg
• huishoudelijke hulp
• ontspanning zoals een dagje weg of op vakantie
• meer bekendheid bij anderen over de problemen van jonge mantelzorgers
• lotgenotencontact
• herkenning en emotionele steun van iemand met een luisterend oor, bijvoorbeeld van een familielid of een vertrouwenspersoon.

Stel de vraag; hoe het gaat met het kind en wees écht geïnteresseerd in het antwoord. Benoem de situatie van het gezin en geef het kind goede en eerlijke informatie, het maakt zich ook zorgen. Accepteer als het kind zegt geen hulp nodig te hebben. Luister naar de behoeften van het kind en de unieke vraag van het kind moet voorop staan en om daarna samen te zoeken naar wat het kind nodig. De antwoorden zijn dichtbij bij het kind te vinden.

Als kindercoach kan ik de vertrouwenspersoon zijn waar het kind zijn/haar verhaal kan delen. Het kind kan even weg uit de zorgen omgeving en krijgt bij mij een plek voor zichzelf en de volle aandacht voor zichzelf. Dit geeft rust, steun en vertrouwen in de huidige situatie en voor de toekomst.

Wil je doorpraten of heb je vragen over dit onderwerp, neem gerust contact met mij op. [email protected] of 06 57 330 774. Of heb je als ouder een vraag of maak je je zorgen over je kind? Neem gerust contact op om te weten wat ik voor jullie kan betekenen.

Lieve groet,

Jenny van Aalten

Kindercoach voor kind en ouder

Informatieve websites:

http://www.kankerspoken.nl/ 

http://www.mezzo.nl

bron: http://www.nji.nl

Het bericht Kind (ont)zorgt verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Contract met de gemeente Lingewaard

Voor mij lag hier een uitdaging… en dat maakte dat ik in 2015 stappen heb gezet, met een mooi resultaat.

Per 1 januari 2016 heeft praktijk Kindercoach Jenny een contract met de gemeente Lingewaard voor coaching/begeleiding en als KIES coach (voor kinderen van gescheiden ouders, voor meer informatie http://kindercoachjenny.nl ) binnen de Jeugdwet. Ik hoop nu hierdoor juist meer kinderen te mogen coachen/begeleiden, waarvan ouders het niet vanuit eigen kracht/middelen kunnen betalen. Zodat problemen voor kinderen, ouders en school klein blijven of zelfs verdwijnen. En kinderen en ouders met vertrouwen op eigen kracht de toekomst ingaan.
 
Wat de overeenkomst precies in de praktijk betekent, is voor mij nog een grote, onbekende golf. Er ontstaan nieuwe mogelijkheden, veel vragen en nieuwe uitdagingen. Ik heb zelf ook verschillende vragen en zal het jaar 2016 zelf veel gaan leren.

En juist wanneer ouders en/of scholen vragen hebben, zie ik  dat als een uitdaging om hier samen een passend antwoord in het belang van het kind, op te gaan vinden. Het is voor kinderen, ouders, scholen en mij een nieuwe kans. Ik verheug en vertrouw op mooie samenwerkingen in 2016! En wat ben ik blij dat laagdrempelige, kortdurende begeleiding toegankelijker wordt voor elk kind en gezin!

Benieuwd naar mijn mogelijkheden?
Of heb je een vraag over de mogelijke vergoeding van de begeleiding voor je kind.
Neem gerust vrijblijvend contact met mij op.

En wil je op de hoogte blijven van de kansen en mogelijkheden, schrijf je via de website, in voor mijn nieuwsbrief. http://kindercoachjenny.nl/nieuwsbrief/

[email protected] of 06 57 330 774

Lieve groet,

Jenny van Aalten

Kindercoach voor kind en ouder

Het bericht Contract met gemeente Lingewaard verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Opvoeden is een mooie taak en soms juist een lastige taak. We willen als ouders het graag goed doen en deze aanname heb ik ook, ouders willen trots zijn op hun kinderen en ze positief beïnvloeden.

De opvoedtaak verandert met het kind mee, vooral als het kind ouder wordt. Jongere kinderen hebben de behoefte aan constante leiding en zijn bereid deze hulp te accepteren. Pubers zijn minder duidelijk over wat ze van hun ouders willen en geven soms tegenstrijdige signalen. De rol van de ouder is dan ook minder duidelijk. Wat heeft deze opvoedtaak eigenlijk te maken met de titel van deze blog?

Tijdens gesprekken in mijn praktijk en ook in andere situaties maak ik graag gebruik van metaforen. De betekenis van een metafoor is: beeldspraak gebaseerd op vergelijking, waarbij een woord in een niet-letterlijke betekenis wordt gebruikt. Ik wil in deze blog dan ook graag deze opvoedrol begrijpelijkere maken met de metafoor ‘het huis en de meubels’*.

Het huis en de meubels.

Wanneer kinderen geboren worden, zijn ze als een huis zonder meubels. De ouders, liefhebbende en zorgzame mensen, hebben het huis zorgvuldig ingericht door heel veel aandacht aan de verschillende details te geven: waar plaatsen we de bank, de stoel, het bed, de tafel? Welke kleur verven we de muren? En welke kleur past bij de stoel, de gordijnen, enzovoort? Leggen we plavuizen of laminaat? Wanneer kinderen vervolgens pubers worden, nemen ze het huis over en maken het tot hun eigen huis. Sommigen zullen alle meubels eruit gooien of verplaatsen ze. De muren worden in andere kleuren geschilderd. Er komt een kleed op de vloer. Naarmate de tijd verstrijkt zullen de ouders echter zien dat de nieuwe eigenaar bijna elk meubelstuk in het huis heeft teruggezet. Misschien staan de dingen niet precies op dezelfde plaats als voorheen, maar het huis en de meubels zullen de ouders vertrouwd voorkomen. Het kan zijn dat de nieuwe eigenaar andere kleuren heeft gekozen, ander behang of dat de schilderijen aan de muur anders zijn, maar ze zullen voor de ouders zeker herkenbaar zijn.

Jij als ouder geeft kleine kinderen een liefdevolle basis, de wortels om te ontwikkelen en het vertrouwen op eigen kunnen van oudere kinderen, om uit te vliegen. Als ouder in vertrouwen los te laten en te accepteren dat pubers een eigen leven hebben is spannend en soms lastig.

Hoe doe je dat eigenlijk?

• Door (met een afstand) er te blijven zijn voor je kind, vooral te luisteren en te horen waar je puber wel behoefte aan heeft. Heeft je puber wel op dat moment behoefte om er over te praten? En hoe je puber de situatie ervaart? Wat vind je puber er zelf van? Wat was de goede reden dat je puber dit gedrag vertoont? Geef ruimte aan het eigen ontwerp van je puber.
• Door los te laten van de verwachting dat het kind het huis bewoond met de inrichting en meubels zoals jij het als ouder gemaakt hebt. Het kind ontwerpt zijn eigen inrichting en mag daar ook nog aan bouwen en veranderen. Accepteer het eigen leven van je puber.
• Door de dromen van je kind te accepteren en je puber te motiveren om stappen te zetten in de richting van die droom en vooral door te zetten.
• Door waardering te geven voor de werkwijze, oplossingen en plannen van je kind, ook al zou jij het als ouder anders doen. Wat doet je puber juist goed? Waar ben je trots op?
• Door te beseffen dat kinderen een eigen ik, een eigen behoefte, een eigen smaak en een eigen leven hebben. Wanneer je als ouder leert om juist deze kwaliteiten van het kind te zien en te waarderen ontstaat er ruimte.
• Door als ouder te respecteren en erop te vertrouwen dat jouw kind in staat zal zijn om voor zichzelf te zorgen door zelf beslissingen te nemen.

Wanneer je iedere week een van de bovenstaande punten kiest en bewust in het contact met je puber inzet, zal er na zes weken een verschil zichtbaar en voelbaar zijn. En blijf jezelf motiveren door te weten dat je als ouder je best doet om jouw kind zoveel mogelijk mee te geven. Wanneer en hoe je puber deze kennis gebruikt, is vervolgens aan het kind zelf.  

Je puber maakt graag zelf de keuzes en leert graag zijn eigen levenslessen.

Het is voor ouders belangrijk te onthouden dat hun puber, als nieuwe eigenaar van het huis, de dingen niet uit wraak verandert, maar om ze zich eigen te maken. En wanneer je daar op vertrouwt kun je dat ook aan je puber laten zien en horen. Dit geeft je puber vertrouwen om te weten dat het bij jou terecht kan als dat nodig is. Zonder dat er dan een gevoel ontstaat dat je de inrichting van zijn huis afkeurt. En uiteindelijk zal je als ouder in het huis van je kind veel herkenbare dingen van vroeger terugvinden.

Ik heb vertrouwen in het loslaten en ben benieuwd naar alle nieuwe ontwerpen! En jij?
Wil je doorpraten of heb je vragen over dit onderwerp, neem gerust contact met mij op. [email protected] of 06 57 330 774

Lieve groet,

Jenny van Aalten

Kindercoach voor kind en ouder

* bronvermelding: boek ‘Oplossingsgericht opvoeden’

Het bericht Het huis en de meubels, je puber en jij als ouder…? verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

En wat is dan de reden dat we dat niet durven zeggen tegen onszelf of elkaar… Willen we dan nog meer en nog beter voor onze kinderen …? Is goed niet goed genoeg? Welk voorbeeld willen we laten zien aan onze kinderen, aan elkaar of juist aan onszelf?

Helaas is het voor ons zo gewoon om maar te praten over de dingen die niet goed gaan. Of over wat een ander beter zou moeten doen. “Er zou meer aandacht moeten komen voor wat er goed gaat bij het opvoeden en ouders zouden elkaar vaker een compliment moeten geven. Dat blijkt uit een onderzoek van het Nederlands Jeugdinstituut onder ouders.” [1] Ik wil in deze blog vooral aandacht voor wat juist wel goed gaat!

Iedereen die tijd doorbrengt met een kind, is een opvoeder of je nu ouder, leerkracht of een volwassenen bent. En weet dat je belangrijk bent voor het kind. Het kind zoekt een plaats waar het in vertrouwen, veiligheid en met liefde zichzelf mag zijn.

Ouder als opvoeder…

Hoe je het ook doet en wat een ander ook vindt…

Jij als ouder hebt altijd de bedoeling om vooral voor je kind te gaan. Om alle tijd en aandacht aan je kind te schenken die het verdient. En je weet dat je kind niet alleen is, om die tijd en aandacht te ontvangen. Je hebt meerdere ballen in de lucht te houden. En toch vertrouw ik als mens erop, dat jij er alles aan zal doen om jouw liefde en zorg aan jouw kind te geven. Dus met de mogelijkheden die jij hebt als ouder, doe je vooral je best om het goed te doen.

En je doet het ook goed!

Belangrijk daarbij is dat je vooral het op jouw manier, met jouw energie en ervaring doet en blijft doen. En weet dat dat goed genoeg is en dat het zelfs ook een keer wat minder goed mag gaan. Soms valt er een bal, die weer opgeraapt kan worden. Wanneer je dit van jezelf weet en accepteert, kun je positief naar jezelf kijken en naar anderen.

Leerkracht als opvoeder…

En hoe zit dan wanneer je als leerkracht voor de klas staat, dan sta je met kennis als professional en in contact met het kind. Als leerkracht werk je vooral samen om het kind te helpen ontwikkelen, te motiveren en te stimuleren om open te staan voor elkaar en de leerstof. Toch weet ik uit ervaring dat de juf/meester in de klas juist vanuit het hart werkt. Dat ze vooral gaan voor het beste van het kind en de groep. Dat ze alle mogelijkheden benutten om de aandacht te geven aan alle kinderen!

Ik wil je laten weten dat je het goed doet en wanneer het voor jezelf even wat minder gaat, vertrouw op jezelf, je groep en ieder kind!

Blijf zoeken naar het contact met het kind in je klas, ze willen allemaal gezien en gehoord worden. Vraag regelmatig aan een kind hoe het met haar gaat? En wees nieuwsgierig naar het antwoord. En wees vooral trots op wat je nu al doet voor je groep!

Volwassen als opvoeder …

Op veel verschillende plaatsen en activiteiten zijn wij allemaal opvoeders. Denk aan de familie, buurt, vrienden, hobby’s, sportclubs, scouting, toneel, muziek enzovoort, enzovoort… En je doet er toe voor een kind, geef het vertrouwen en een plaats waar het kind graag is en gehoord en gezien wordt. Waar de vraag gesteld wordt, hoe gaat het met je?

Opvoeder, het is fijn dat je er bent en wat je doet voor het kind!

Oh ja en hoe lastig het gedrag van een kind soms ook is, weet dat iedere dag weer nieuwe kans biedt. En dat elk gedrag een positieve intentie heeft.

Het gaat goed met de kinderen in Nederland en dat is vooral te danken aan opvoeders. Dus ik durf te zeggen: ‘Wij, als opvoeders doen het verdorie gewoon goed’.

En jij?

Heb je vragen of wil je op deze blog reageren? Of nog leuker wil je over deze blog doorpraten? Neem gerust contact met mij op http://kindercoachjenny.nl/contact/ .

Lieve groet,

Jenny van Aalten

[1] Onderzoek NJI (Nederlands Jeugd Instituut) http://www.nji.nl/mob/Actueel/Nieuws-van-het-NJi/Media-vaak-te-negatief-over-opvoeders

Het bericht Wij, als opvoeders doen het verdorie gewoon goed! verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Het is voor de meesten van ons nu een periode van vakantie. Een tijd van rust, ontspanning en vooral terugkijken en vooruit kijken naar wie, wat en hoe je de dingen doet. Ik zelf ga deze vakantie (net als voorgaande jaren) graag naar de zee. Wat maakt het voor mij de plek waar ik zo graag ben? In mijn dagelijkse leven geniet ik van veel dingen in het leven, de natuur en de mensen om mij heen! En ook gebruik van quote, beeldspraak en metaforen vind ik geweldig. Ik associeer mijn ups en downs vaak aan de zee en het strand. In mijn prachtige werk als kindercoach leg ik regelmatig in gesprekken en oefeningen verband met de zee. Deze blog wil ik dan ook de verbinding tussen mijn favoriete plek en mijn werk maken.

Lees het als inspiratie of gewoon als ontspanning!

Het strand is voor mij een plek om tot rust te komen en ontspanning te vinden. De gedachten gewoon even te laten zijn, niets moet. Het is het ont-moeten van mezelf en elkaar. Bij de vloedlijn een goed gesprek voeren en luisteren naar de ander, de ander echt begrijpen. Of horen waar mijn eigen kind voor volgend schooljaar naar uitkijkt of juist lastig vindt. En nog waardevoller is voor mij bij de vloedlijn te zitten, met elkaar en juist geen gesprek kunnen voeren, omdat de golven het meeste geluid veroorzaken. Of juist even geen gesprek hoeven voeren… Bij elkaar zijn..zonder te praten en toch verbonden met elkaar.

Het strand is een plek waar je passief en juist ook actief kunt zijn. Energie opladen of juist kwijtraken. Lekker luieren of juist eindeloze wandelingen, vliegeren, zwemmen, golfsurfen… Ik merk dat dit voor kinderen juist ook een heerlijke combinatie is. Het opladen gebeurt vooral wanneer we even niets te doen hebben en ons eigenlijk vervelen. Hoe lastig is dit als ouder om je kind te zien vervelen? Toch vind ik het ook voor kinderen heel fijn om even niets te moeten en juist dan weer nieuwe ideeën op te doen. Dat geeft rust en ruimte voor inspiratie en creativiteit. Geldt dit eigenlijk niet voor ieder mens?

Wanneer we op het strand zijn, zoeken we vooral naar schatten. Hele wandelingen kunnen we maken met ons hoofd naar beneden op zoek naar alles wat bijzonder is. Een mooie schelp, een haaientand, een krab, een aangespoelde fles (met bericht, een aantal jaren geleden was dit wel de grootste vondst op het strand, geweldig!)

Schatten zoeken vind ik als kindercoach (en trouwens ook als moeder) ook het mooiste om te doen. Samen met de kinderen zoeken naar schatten… en wel naar hun eigen schatten. Dan bedoel ik wat ze goed kunnen. Wat ze leuk vinden om te doen, wanneer ze de tijd vergeten (wanneer ze in een flow zitten). Wat de mooie eigenschappen zijn?

En vooral zoeken naar de schat in een lastige situatie. Stel je voor dat je op het school graag buiten speelt. Toch ben je als voetballer vaak betrokken bij ruzietjes, woordenwisselingen en kun je heel boos reageren. De kinderen weten ook hoe ze je kunnen triggeren. Wat gaat er in zo’n situatie wel goed, wat doe je dan en wat denk en voel je dan? En vooral wat wil je wel? En in welke context komt het minder voor, wat doe je dan anders? Soms is dit echt graven naar de schat, kinderen voelen onmacht en boosheid, toch kent ieder gedrag een situatie waarin het minder aanwezig is. Een mens is niet 24 uur boos, bang of verdrietig. Deze gevonden schatten zijn de volgende stappen in het proces van verandering. En kunnen we door ze positieve aandacht te geven laten groeien.

Wanneer ik nadenk over de vakantie kan ik mezelf daar echt op verheugen. En toch kan ik ook uitkijken naar de momenten dat ik samen met kinderen, ouders en andere opvoeders weer ga schatgraven in mijn praktijk.

Heb je naar aanleiding van het lezen van deze blog een vraag of wil je weten of ik iets voor je kan betekenen. Neem dan gerust contact met mij op [email protected] . Een eerste gesprek kan al zoveel meer schatten zichtbaar maken.

Warme zonnige groet,

Jenny van Aalten

Het bericht Schatten zoeken op het strand! verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Een interessante vraag voor mij als moeder (van puberkinderen) en ook zeker als kindercoach. Ik wil graag en wie niet… dat kinderen vol zelfvertrouwen de toekomst tegemoet gaan. Dat ze kunnen terugvallen op een stevige basis, ook in tijden dat het even minder goed gaat. Dat is de veerkracht van het leven.

In deze blog wil ik graag positieve tips geven over het opgroeien met vertrouwen van het kind (basisschoolleeftijd) . Hiervoor zijn voor ouders en andere opvoeders een aantal basisprincipes.

Speeltijd voor kinderen

De bedoeling van speeltijd is het opbouwen van een warme vertrouwensrelatie, waarin sprake is van aandacht voor elkaar, interactie en communicatie op aansporing van het kind. Tijd dat je als ouder naast kinderen gaat zitten en hen laat bepalen wat er gebeurt, speciale tijd waarin niets van te voren is vastgelegd. Jouw kind neemt het initiatief, ervaart dat zijn idee goed is, leert het te onderbouwen, leert samenwerken en zich in te leven in de ander. Ideaal is dagelijks een moment met je kind, tijdens het uitlaten van de hond, autoritten, spelletje doen, spelen… Voordelen zijn dat je de rest van de dag waarschijnlijk beter naar je kind luistert en bewuster reageert.

Als die warme, vertrouwelijke relatie eenmaal vorm begint te krijgen, leg je de basis voor het aanpakken van de zorgen van je kind.

Probleemoplostijd met kinderen

Vaak wanneer kinderen niet lekker in hun vel zitten, zullen ze dit alleen laten zien en niet er over praten. Met een warme relatie zul je als ouder signalen van het kind eerder bewust worden. Probleemoplostijd kun je niet plannen, het is bedoeld om als ouder inzicht te krijgen in wat voor je kind specifieke problemen zijn. Vervolgens kun je samen iets aan dat probleem doen. Door gezamenlijk problemen op te lossen leert het kind te uiten, te overleggen en logisch te denken, zodat ze met een succeservaring kunnen groeien.

Meevoelen met het standpunt van je kind.

Kinderen hebben goede redenen om te doen wat ze doen. Om je kind te begrijpen is het belangrijk om mee te voelen met zijn wensen, welke dat ook zijn en wat je er als ouder er ook van vindt. Empathie tonen betekent niet dat je het ermee eens hoeft te zijn. Maar wanneer je eenvoudig je begrip toont en de gevoelens onderkent, is vaak al een ontzettende hulp voor kinderen. Met steun en hartelijkheid worden problemen duidelijker en beter te verdragen. Zodat we kinderen kunnen helpen de wegen te vinden om in zijn behoeften te voorzien.

Grenzen stellen aan kinderen

Grenzen geven kinderen het gevoel van veiligheid en ze weten waar ze aan toe zijn. Dit werkt het best in combinatie met extra speeltijd. Probeer er voor te zorgen dat de grenzen duidelijk en vanzelfsprekend zijn en dat je ze als ouder kunt uitvoeren. Spreek je verwachting van te voren uit en zorg dat je ze ook handhaaft. Terwijl je blijft communiceren vanuit je liefdevolle aandacht en vertrouwen in je kind.

Deze principes sluiten aan bij de ontwikkelingsfase van het kind en kan je als ouder inzetten om het kind de veiligheid en ruimte te bieden om zelf sterk in zijn eigen schoen te gaan staan. Om welke reden dan ook, kan het lastig zijn de basisprincipes de hele dag te volgen. Wel is het fijn om je als ouder bewust te zijn van je eigen handelen en deze handvatten in je achterhoofd te houden. Voor mij als moeder is juist de verbinding op het juiste moment belangrijk. Het juiste moment voor het kind, bedoel ik dan. Accepteren dat mijn moment soms anders is dan van mijn kinderen.

Zelfvertrouwen voor een jong kind betekent: merken dat het belangrijk is voor zijn ouders en mensen uit zijn directe omgeving. Een kind ontwikkelt zelfvertrouwen, doordat zijn ouders en anderen liefdevol en positief met hem omgaan en hem de zorg en aandacht geven, die hij op een bepaald moment nodig heeft. En het is nooit te laat om hier mee te beginnen. Zelfvertrouwen ontwikkelen is een proces dat jaren duurt en geregeld onderhouden moet worden.

En hoe zit dat dan bij pubers?

De wereld van de puber wordt op allerlei gebieden veel groter…

Wanneer je meer van wil weten of ervaringen wil delen, nodig ik je graag uit voor het eerste Familiekrachtcafé op dinsdag 9 juni om 20.00 uur, met als thema zelfvertrouwen en zelfbeeld bij pubers.

Een moment om andere opvoeders te ontmoeten en het delen van ervaringen, herkennen van elkaars verhalen en nieuwe praktische ideeën mee naar huis nemen.

Kijk voor meer informatie:

https://www.facebook.com/Familiekracht

Of neem gerust contact met mij op.

Lieve groet,

Jenny van Aalten

Kindercoach

voor kind en ouder

Het bericht Zelfvertrouwen laten groeien bij kinderen verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Het Dip en Dim denken zijn verschillende manieren om problemen te benaderen. En belichten een hulpvraag ook vanuit verschillende hoeken.

Dip denken is het denken in problemen. Wanneer je hier als volwassene de nadruk op legt, voel je weerstand en willen kinderen het gesprek vermijden. Het kost veel energie en kinderen voelen zich aangevallen over het onderwerp. Doorpraten op de dip manier verergert het probleem, verzwaart en maakt het veel groter.

Alles wat je aandacht geeft, groeit ook de negatieve dingen.

Veel bruikbaarder is het Dim denken. Het Dim denken is denken in mogelijkheden. Ik vind het een uitdaging om met kinderen op zoek te gaan naar de mogelijkheden van de hulpvraag. De meeste kinderen ervaren dit aan het begin van een coachtraject als lastig. ‘Ik heb toch geen oplossing’. We zijn het eigenlijk ook niet gewend. Wanneer er iets gebeurt, willen we vooral weten hoe iets ontstaan is.

Geweldig om te zien, horen, voelen dat tijdens het traject kinderen groeien en steeds meer oplossingen vanuit zichzelf ontdekken. Op deze manier vergroot het zelfoplossend vermogen van het kind en wordt het veerkrachtiger om op een ander moment ook aan oplossingen te werken.

Ook wij als volwassenen om onze kinderen heen, ouders, leerkracht, begeleiders zouden deze manier van denken (Dim) kunnen gebruiken. Realiseer je dat je deze keuze altijd zelf kunt maken.

Je bewust zijn hoe je met problemen in een gezin of groep omgaat is een eerste stap. Stel jezelf regelmatig de vraag hoe je reageert, welke vragen je dan stelt en waar de nadruk op ligt. Ga je terug naar de oorzaak of veroorzaker? Of ga je juist vooruit hoe het kind de volgende keer zou willen reageren? En ga je uit van wat juist wel goed gaat?

Natuurlijk hebben we allemaal weleens een dip. Maar toch merk ik aan mezelf dat wanneer ik een positieve instelling heb, zaken ineens gaan lukken. Dat ik me dan stukken beter voel en positiever in het leven sta. En dat voelt toch een stuk fijner!

Lieve groet,

Kindercoach Jenny

Vraag naar problemen en je krijgt ze,

zoek naar oplossingen en je vindt ze.

Het bericht DIP en DIM denken verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

De laatste jaren kom ik steeds meer het woord coach tegen, een budgetcoach, een beweegcoach, een levenscoach… en nu ben ik zelf dan kindercoach.

De manier waarop het begrip coach vormgegeven wordt en vooral de werkwijze waarop er inhoud aan gegeven wordt, is wel heel verschillend. Door mijn opleidingen en nu als kindercoach in mijn eigen praktijk, ben ik vooral gaan nadenken over wat een kindercoach is en soms kom iets tegen wat het vooral niet is. Een coach geeft geen advies en denkt de weg niet uit voor de ander.

Ik merk om mij heen dat wij volwassenen heel goed denken te weten wat goed voor een kind is. Als professionals weten we heel goed hoe het kind zich volgens de ontwikkelingspsychologie ontwikkelt. En wat er allemaal vooral minder goed kan gaan met een kind. We denken en werken vanuit de kennis en wetenschap anno 2014. Ik wil hiermee vooral niet aangeven dat dit niet goed is. Het is voor mij alleen de vraag of het kind hier beter mee af is.

We weten als ouders, grootouders, verzorgers, leerkrachten en hulpverleners natuurlijk vanuit onze eigen ervaringen en overtuigingen heel goed hoe kinderen zouden moeten zijn. Wij hebben onze verwachtingen. We denken graag voor onze kinderen en we praten graag over onze kinderen.

En luisteren we ook echt naar onze kinderen?

En hier kom je op het gebied van de kindercoach, ondertussen mijn gebied! Ieder mens (dus ook het kind) komt weleens in een periode waarbij het soms niet zo lekker gaat. Als kindercoach ga ik juist in gesprek met het kind, volg het kind en luister wat het goed kan en vooral wat het nodig heeft om zich beter te voelen. Ik luister naar kinderen, door middel van woorden en vooral ook door andere tekens. Het kind mag op verschillende manieren zichzelf laten ‘horen’, creatief, beweging, woorden, tekenen…

Ik daag het kind uit om de soms onbewuste gevoelens en behoeften bewust te maken. Het mooie is wanneer ik een kind op deze manier benader en het kind de gelegenheid geef zichzelf te laten zien, te laten horen en te voelen, het kind groeit. Het is prachtig om te ervaren hoe sterk een kind is om met een eigen doel stappen te zetten. Vertrouw en zie deze kracht!

Ik ga dan ook vooral niet terug naar het verleden, ik werk in het heden en de toekomst. Het kind kan zelf aangeven waar het kind behoeften aan heeft om de toekomst vol zelfvertrouwen in te gaan. Ik geef toe dat het zetten van stappen ook tegenslagen kent. Hoe waardevol is het dan dat kinderen leren om zelf na te denken over een andere weg om bij dezelfde oplossing te komen. Kijk vooral naar wat wel werkt!

Ook als professionele kindercoach heb ik grenzen. Ik ben mezelf ervan bewust dat het kind ook soms wat meer nodig kan hebben en ik weet als kindercoach mijn weg met het kind en ouders dan ook te vinden. Hiervoor hebben de ouders samen met het kind de verantwoording en de kracht om ook verder te gaan met andere oplossingen. Ik daag ze graag uit om daar ook zelf in te vertrouwen en de juiste stappen te zetten!

Denk je dat ik iets kan betekenen voor jouw kind. Neem dan gerust contact op!

Lieve groet,

Jenny

Het bericht Een kindercoach? verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Hoi, ik ben kindercoach Jenny.
Dit mijn eerste blog en ik wil graag kennismaken met jou!
Mag ik je een vraag stellen?
Wat vind jij het laatste, leuke nieuws dat je hebt gehoord?
Van wie hoorde je het en waar was je?

Ik vind kennismaken een belangrijke stap om elkaar écht te leren kennen. Open staan en echte belangstelling voor elkaar hebben. Mensen zouden een gezonde nieuwsgierigheid naar elkaar kunnen gebruiken, om elkaar beter te leren kennen en daardoor meer respect voor elkaar te ontwikkelen. Iedereen wil het liefst zo goed mogelijk begrepen worden. En dat begint met, zelf zo goed mogelijk begrijpen, wat iemand anders bezighoudt of belangrijk vindt.

Ook voor kinderen liggen hier mooie kansen. Hoe kun je dat doen en hoe kun je kinderen als ouder daar bij ondersteunen?

Voor het kind en ouder…

We komen allemaal weleens in een situatie waar we niemand kennen. Als je naar een nieuwe school gaat. Of als je uitgenodigd bent op een feest waar je niemand kent. Iedereen vindt dat moeilijk of je nou een kind of volwassene bent.

Begroet iemand en noem je naam. Ben je verlegen? Vind je het stom om zomaar naar iemand toe te gaan? Dan is het ook wel super moeilijk om op iemand af te stappen. Maar als je het niet doet, moet je misschien heel lang wachten voor iemand naar jou toekomt.

En bedenk je iedereen komt weleens in zo’n situatie. Je bent niet de enige die zich weleens verlegen voelt.

Om een praatje te maken kun je een vraag stellen. Van te voren kun je een aantal vragen bedenken en deze tijdens een eerste kennismaking stellen aan anderen. De meesten vinden het leuk om iets over zichzelf te vertellen. Dan komt misschien wel het moeilijkste; luister naar de ander, dat vindt iedereen fijn! En vraag door, op hetgeen de ander vertelt, zo ontstaat een gesprek en leer je elkaar kennen. Als je niet zo’n kletskous ben, ben je misschien een goede luisteraar. Dan ben je goud waard!

Meestal luisteren kinderen en volwassenen slecht naar elkaar en praten ze te snel of hebben meteen een mening of vooroordeel over iemand, zonder dat na te vragen. Er zijn genoeg mensen die graag iets willen zeggen, helaas weinig die goed kunnen luisteren.

Een aantal goede luisteroefeningen:

• Blijf geconcentreerd luisteren als iemand iets tegen je zegt. Train jezelf anderen aan te kijken. Blijf die ander aankijken, ook al komt er een olifant binnen!
• Ken je nog niet zoveel kinderen? Verstop je niet achter de computer, maar ga iets doen wat je leuk vindt, in een club, op straat of bij jou thuis.
• Train jezelf in het vragen stellen en een klein praatje te maken.
• Praat regelmatig met je familieleden. Zo leer je te luisteren en voor je mening uit te komen.

–          Voor kinderen: Wanneer je ergens naar toe gaat waar je niemand kent, kun je eerst met je ouders oefenen. Hebben ze geen tijd, vraag je het gewoon aan opa of oma, de juf of de buurvrouw.

Mag ik je nog een vraag stellen, wat doe jij het liefst; vertellen/praten of luisteren?

Jouw antwoord is voor mij onmogelijk om te horen. En eigenlijk is dat voor internet een vreemde manier van communiceren, want kennen we elkaar? Ik ben in jou geïnteresseerd en nieuwsgierig naar jou. Wie ben jij en wat brengt jou naar mijn site?

Helaas is het schrijven van zo’n blog vooral gericht op het ‘praten’ en valt het ‘luisteren’ weg. Ik wil je dan ook uitnodigen om vooral te reageren op mijn blog. Het is prettig om te lezen wat jullie vinden en bezighoud. Ook meedenken over de onderwerpen voor de volgende blog, ik hoor het graag! Waar willen jullie over praten in mijn blog?

Ik ben een luisteraar en hoor graag wat jullie willen. Mogen we elkaar via deze blog ontmoeten, leren kennen en in gesprek gaan.

Ik verheug me daarop.

Hartelijke groet,

Jenny

Het bericht Kennismaken verscheen eerst op KinderCoach Jenny.

Alles wat je aandacht geeft, groeit!

Het bericht In ‘De Nieuwe Krant’ verscheen eerst op KinderCoach Jenny.